Ah İstanbul

Ah ah... ne güzelsin istanbul... ne çok seviyorum kadın halini ve ne çok benziyorsun bana...

İçinde gecekondular yıkılır... dışında gökdelenler sarar etrafı

gündüzünde görselleşir hüzün... gece saklar kahrını.

Aynı bana benziyorsun güzel istanbul.Işıkların süsler karanlığı kimse farketmez..

Hergün binlerce kez terkedersin... ve binlerce kez kavuşur sana umudu az yolcular...

her saat biri isyan eder sana,kimi küfür eder...kimi eşi yok der... kimi zorunludur,kimi özgürce gezinir bedenindeki mahreminde...

kimide saatlerce sana bakmaktan kendini alamaz...

Ne çok benziyorsun bana güzel istanbul...

En çok kadınsı yanımı acıtıyor şehirdeki hüzün..

Hiç mi yorulmadın kentlerin sultanı... hiç mi ağlamadın...

Gurur mu giydin üzüntünün üstüne

Hangi aşkına yanıyor Karagümrük...

Niye hala basıyorsun bu cesareti az mahlukların bağrına..

Hala anlamadın mı sen de benim gibi...

Emanet bu insanlar topraklarında..


Ve güzel istanbul ne çok benziyorsun bana...

Sessiz sokaklarında kaç hıçkırık boğazlıyor, hevesini kendi satmış ruhları...

Söyle sultanım söyle

Boğazında atılan kahkahalar içinden gelen sevinçlerin mi?

Kimin gözünü boyuyorsun yine... kime sevdiriyorsun kendini:)

Söyle kime?

Firar eden sokak çocukları mı titreyen dudakların?

Aç bıraktığın dedenin mi ahını aldın?

Kim beddua etti ormanlarına

Sende benim gibi yeşilsiz kaldın.

Kaç kere seviştin siren sesleriyle

Nasıl gizledin tutkularını

Kaç aşkı gizledin derinlerine


Acımadımı canın hep aldatıldın.

Suçun yokken seni peşkeş çektiler

Taşın toprağın altın diyenler

Yıktılar sattılar viran ettiler

Benim dediğin sahte sevgiler.

Ne çok benziyorsun bana güzel İstanbul

Ezan sesleri siler günahlarını

Allah şahidim ki imanım boldur

Sen vefakar kent aslında masum

Kıymetini bilen yoktu

Bu talihsizliğin...

Sen de benim gibi güzel istanbul

Ülkenin en gözde şehri en sevgilisi

Ama öpülmüyoruz alnımızdan ikimizde

Vaad ettikleri gibi değil

Sözünde durmuyorlar

Fahişe gönüllerde konaklıyoruz

Hep suçlanıyor hep aşağılanıyoruz...

Yaaa güzel İstanbul.. Ne sen şehir olabildin ülkene...

Ne ben kadın olabildim bir erkeğe

Nekadar benziyor kaderlerimiz değil mi?

Seni sahiplerin yabancı ellerden aldı sahip çıkmadı

Beni sahibim yabancı ellerden aldı kendine yabancı yaptı

Seninle baş başa bir gece yazdığım bu sözleri hediye edebileceğim kimsem yok

Bu yıllarda geçer değil mi istanbul

Seni sevmedi bağrına bastıkların.. belki beni seven biri olur değil mi...

Senden gitsem üzülürmüsün istanbul?ağlarmısın bana da

Yoksa dermisin.. Kocaman  şehrimde dolaşan kadın..gitme.. en çok sen benziyorsun insan yüzüme...

Ne kadar depremler kopsada ten de

Bir sen direniyorsun afetlerime..

Kalıyorum güzel şehir.. gücüm yetene kadar..göz yaşım boğazında akan denize karışana kadar..

Sevilmemenin burukluğu içimi yeni yeni soğutuyor..Donana kadar yüreğim...

Seninleyim.....

Arzu SAMAT